Posta av: 4murmansk | juli 6, 2010

Lurendreiarar i Murmansk

Når sola skin er det fint å sitje ute og kose seg. Utanfor hotellinngangen er det ein platting med ein del bord og stolar til dette bruk. Her går og står og heng ein del folk, og nokre er veldig ivrige etter å ta kontakt, blant anna ein kar som presenterte seg som Michail Gorbachev, opprinnelig frå Ukraina, men hadde bodd 20-30 år i Murmansk når han ikkje var ute til sjøs som fiskar. Han ”antasta” oss med det same vi kom inn på plattingen, og ville gjerne setje seg saman med oss og prate, som var greit nok. Han var pensjonist, kunne han fortelje, men hadde vore styrmann på ein fiskebåt, og vore mykje i Norge. Han snakka ei blanding av engelsk og litt norsk, i tillegg til russisk.

Han la ut om kor bra han hadde det før, og kor dårleg det var no når han var pensjonist, eksemplifisert med eksakt beløp på pensjonen, og deretter oppramsa alle dei faste utgiftene han måtte betale, og kor lite han så hadde å leve av, – alle beløp også omgjort til norske kroner så vi skulle forstå det, og med ganske nøyaktig omregningskurs.

Vi tvilte ikkje på at dette kunne vere korrekt, for vi har tidlegare fått nokolunde same opplysningane frå kjelder vi stolar meir på enn vi gjorde på denne karen.

Han fortalde også at pensjonen ikkje vart justert oppover på langt nær i same takt som prisstigninga, så etterkvart hadde det blitt vanskelegare å klare seg. – Og folk går ikkje ut på gatene og demonstrerer lenger, klaga han. – Sjå på landa lenger aust, – der demonstrerar dei i flokkevis og får til ting. Men her?! Ingenting. Vi har ikkje store arbeidsplassar lenger, – ikkje verft, ingen fiskefabrikk. No er det berre mange små, private bedrifter. Det er mafiaen, skjønar de, – det er mafiaen som styrer no.

Så lurte han på våre planar for ettermiddagen. Kanskje han kunne vise oss rundt i byen? Og om vi kanskje kunne spandere ein vodka på han?

Vi smålo litt og sa ok, korpå han fluksens vinka på kelneren og prata i vei på russisk, – for så å snu seg til oss og spørje: Ja, – og kva vil dokke ha?

Neeeei, – vi skulle ikkje ha noko.

Jau, visst måtte vi halde han med selskap, – det var ikkje snakk om anna.

Vi bestilte ein Fanta.

Så kom det ein finnmarking borttil bordet og helste tjomsleg på Gorbachev. Så helste han på oss, og prata vekselvis med Gorbachev og oss, – forsikra Gorbachev på engelsk om kor kjekk kar han var og kor gode bussar dei var, og til oss på norsk med advarslar om kva for ein luring vi sat til bords med. Han kom til å lure masse pengar av oss, – byrje i det små, og så ville vi plutseleg sitje der med ei stor rekning. Han sjølv derimot, var til å stole på. Han hadde bodd i Murmansk i fleire år, kjøpt seg eiga leiligheit i eit bygg bakom hotellet, – det var ei flott leiligheit med tre soverom, boblebad og heile pakka. Han brukte å leige ut soveromma, og no var han på vei bort for å sjekke at alt var i orden, for dei hadde ikkje lov til å vere meir enn ein person på kvart rom.

Han var frå Skippagurra, kunne han fortelje. Om vi visste kvar Skippagurra var? Jau, vi kunne bekrefte at vi visste kvar Skippagurra var.

Leiligheiter var billege i Russland, det visste vi vel? Det var nedgangstider her, så dei kunne kjøpast for ein slikk og ingenting, og det var gode pengar å tene, – dei gjekk  som hakka møkk. (Vi lot vere å nemne at vi synest det såg ut som der hadde vore framgang på ganske mange område sidan sist vi var i Murmansk)

Der var leiligheiter til salgs på Arktika, – om vi visste kvar Arktika låg?

Jau, vi visste det.

Arktika

Kva slags business trudde vi kunne startast  i 19. etasje på Arktika? Kanskje kunne han også kjøpe heile etasjen, eller muligens heile bygget? Det hadde vore noko, – det var billeg no, så der ville det vere gode pengar å tene. Om vi ville vere med bort og sjå?

Vi svarte at han gjerne måtte kjøpe Arktika for vår del, men sjølve var vi ikkje interesserte i leiligheiter.

Neida, neida, han var ikkje ute etter å lure oss, forsikra han. Han var til å stole på, i motsetning til han karen som sat ved bordet vårt, – han må de passe dokke for,- og det var fint å bu i Murmansk.

Vi sa ein gong til at vi ikkje var interesserte i leiligheiter.

Neinei, det var greit det. No måtte han forresten gå bort i leiligheita si og sjekke at alt stod bra til.

I mellomtida hadde Gorbachev fått vodkaen sin, som på mystisk vis var blitt til ei lita flaske med tre glas til. Vi ville ikkje ha vodka, så han skjenka i til seg sjølv. Men jammen hadde det vore godt med eit smørbrød,  – ein trong eigentleg smørbrød til vodka, det burde ikkje drikkast på tom mage. Om ikkje vi kunne spandere eit lite smørbrød på han?

Men her sa vi stopp, betalte rekninga, og gjekk.

Vart vi lurte?

Kanskje det, men vi hadde samstundes hatt ei underhaldande stund til ein billegare pris enn ein teaterbillett ville ha kosta. Det var nesten noko Charles Dickensk over opplegget, anten det no var slik at dei begge spelte solo, eller dei gjekk i tospann.

Vi kan også lett forestille oss at desse karane godt kunne sitje på ”fritida” og sende ut tonnevis med Nigeriamailar, – kven veit?

Advertisements
Posta av: broyset | juli 6, 2010

Borte, vekk. Klosteret i Pechenga II

Ei god kjelde i Murmansk, kom med denne historia:  Klosteret brann ned for ca to år sidan.  Det er ganske sikkert at munkane var drukne då det skjedde, og mange trur at det var nokon av munkane sjølve som tende på.   Brannen var kyrkjepolitikk på høgt nivå:  Det var vedteke å bygge eit kloster i Murmansk, og munkane i Pechenga ønska seg dit.  Klosteret i Pechenga vart etablert i 1533, og har vore  ein viktig institusjon både religiøst, og i samband med tidlegare landnåm i Barentsregionen.  Difor ville det bli vanskelegare å reise pengar til kloster i Murmansk så lenge klosteret i Pechenga var til.

Vi spurde om nokon visste kva politiet hadde kome fram til med omsyn til brannen.  Det hadde ikkje kome fram noko opplysningar frå politiet, og truleg var heller ikkje brannen etterforska særleg grundig.  Både fordi ein ikkje vil blande seg bort i kyrkjepolitikk, og fordi det høver godt for militære styresmakter at Pechenga blir ein meir markert militær by no når dei ikkje lenger treng ta omsyn til klosteret.

Posta av: broyset | juli 5, 2010

Vi køyrer vidare – og vi skildest igjen

I dag skulle vi køyre til Kandalaksja, og ta ein tur til den vakre, gamle byen Kovda, noko lenger sør på vegen mot St Petersburg.  I morgon stod Rovaniemi på programmet.  Bente har vore plaga med migrene dei siste dagane, og i dag var det så gale at vi berre måtte returnere til Kirkenes og få ho på eit fly heim att.  Heldigvis reiste Eldrid og Asbjørn den planlagde ruta, så vi får nok vite meir om Kovda, om det eksotiske hotellet utan varmevatn i Kandalaksja, og elles om turen.  Dei er utan nett i dag, men reknar med å blogge frå Rovaniemi i morgon, tysdag.

Ved hjelp av mannen sin, Kalle, fekk Bente plass på fly frå Kirkenes til Ålesund, via Alta og Oslo.  Bodil er no på veg til Andenes, via Kammanen, Karasjok, Karesuando, Kiruna, og Bjørnefjell.  No er det overnatting på Jergul Astu, på fjellet mellom Karasjok og Kautokeino. 

Bodil har vore på Jergul før, vinteren 2003 på jobbseminar saman med administrasjonen i Helse Finnmark.  Nokre samar kom innom, og vart med i laget.  Ein av dei fortalde ei fantastisk historie om korleis han hadde køyrt med snøskuter ut i råka i denne elva i 30 graders kulde.  Sidan han alt var i råka, heldt han seg under vatn, der det var varmare enn i lufta.  Etter eit stykke, kom han til ei hytte der han visste at det var fest.  Han kom seg opp av råka, og greidde akkurat å banke på døra før han var så stivfrosen at han ikkje greidde meir.  Veit ikkje om historia er sann, men ho er god.

Bilen til Bodil har no køyrt 3812 km sidan starten på Sulesund

Posta av: broyset | juli 4, 2010

Murmansk

blir meir og meir oppussa.  Første gongen vi var her tidleg på 2000-talet, var nokre av husa på Lenin Prospekt (hovudgata) pussa opp, og resten av byen var stort sett grå, rusten, med mange knuste vindu og små og store haugar av bygningsrestar innimellom.

Murmansk sentrum, sett frå hotellet vårt, Poliarnie Zori

Då vi gjekk tur i dag tidleg, såg vi dette bustadhuset som er nesten ferdig.  Leilegheitene såg ikkje ut til å vere store, men særleg dei som vender nedover mot sjøen vil ha fin utsikt over sentrum og hamna.

Nybygg ved Poliarnie Zori

Dei finst enno,  mange av dei grå og rustne bygga som vi hugsar frå dei første åra.  Sjølv om det framleis kan sjå trist ut på baksida av huset, er der nokonlunde ryddig.  Gassrøra er måla, men framleis finnst det vel lekkasjar som fører til  noko  energisløsing.
Bilparken har også endra seg.  Særleg blant lastebilar og små og større bilar for transport, ser vi enno gamle bilar som heng saman ved hjelp av tape og tau, og spyr eksos som får oss til å minnest bilsjuke turar på femti- og sekstitalet i Norge.  For det meste ser personbilane ut slik som på biletet under:

 Bakgardane ser ofte slik ut:  litt grønt, leikeplass til ungane – og fleire og fleire parkerte bilar.  Dagens bilbehov var nok ikkje med i opphavleg byplanlegginga i Murmansk

Nokre stader hadde dei også pynta bakgardane med blomar, og laga hyggelege sitjegrupper

Vi blei fascinert av ulike måtar å henge opp gardiner på

Det finnst små parkar med tre, kanskje litt blomar, og grønt gras.  Det er sjeldan at graset blir slege, så plenane i  Murmansk har oftast langt gras.

Dei fleste byane i Russland har ein eller fleire Leninar framleis.  Her er ein Lenin i Murmansk

Posta av: 4murmansk | juli 2, 2010

Gjensyn med patchworkdamene

Då vi var i Murmansk for 3 år sidan, dumpa vi tilfeldigvis bort i ein gjeng damer som syr patchwork. Opptakten finn de på denne posten her.

Det som har skjedd i mellomtida er kort fortalt dette:

Eg (Eldrid) syntest det var kjempeinteressant og spesielt det som denne gruppa dreiv med innan patchwork, og kontakta senteret på e-mail for å få fleire opplysningar. Dei som snakka/skreiv engelsk på senteret, formidla liste med spørsmål til gruppa med patchworkdamer, og oversette svara deira til engelsk før det så vart sendt tilbake til meg. Dette vart så til ein artikkel om Quilting i Murmansk, publisert i Norsk Quilteblad, som er medlemsbladet til Norsk Quilteforbund.

Sommaren etter kom Irina og Tatjana på gjenbesøk til Norge, og Bodil køyrde dei frå Oslo til Murmansk. Då nytte eg høvet til å send med dei ein kopi av artikkelen, samt ein del stoffbitar til patchworkgrupa som takk for hjelpa med artikkelen. Irina overbrakte dette til gruppa.

Gruppa fordelte stoffbitane mellom seg, og laga ei utfordring til å sy eit lite teppe med geometriske former som tema. Alle teppa skulle innehalde litt av dei forskjellige stoffa eg hadde sendt, og dei kalla prosjektet «vennskap». Teppa var utstilte på 15-årsjubileet til patchworkgruppa, og har sidan vore på utstilling rundt i fleire byar på Kola og i Russland elles.

Då Murmanskturen vår vart planlagt no i vår, kontakta eg senteret i gjen og lurte på om patchworkgruppa skulle ha sitt vanlege møte om fredageskvelden, eller om dei har teke ferie. Det ville vere kjekt å få møte dei att. Eg fekk til svar at gruppa eigentleg har ferie, men at dei som var i Murmansk gjerne ville kome til senteret og møte oss kva dag som helst.  Den einaste engelsktalande på senteret skulle også ha ferie frå 1. juli, men Irina sa seg villeg til å vere tolk. Ting flaska seg.

Vi avtalte møte i dag, fredag 2. juli kl 14. Det viste seg at Irina framleis gjekk på krykkjer etter eit beinbrot i vinter, så vi organiserte henting med drosje. Trafikken var tett, så vi kom ca 20 min etter avtalt tid. Då stod damene rett innanfor inngangsdøra og venta, og vi vart hjertelig mottekne.

Tatyana Ischkaraeva er leiar i gruppa, og førte ordet, medan iria oversette. Inne på møterommet var det full aktivitet med å stille ut arbeid som dei ville vise oss.

På bordet låg dei fleste quiltane i «Vennskap»-prosjektet,

og damene stilte opp og viste fram kvar sine teppe. Dei vise også fram forskjellige vesker og kle dei hadde sydd, og mannen til ei av damene hadde også eit flott perlearbeid å vise oss:

Det gjekk med ganske mange perler til dette bildet:

Tatyana fortalde om dei forskjellige prosjekta som gruppa har jobba med. Dei samarbeider med forskjellige billedkunstnarar, og «omset» bilda deira til patchworkteppe. Då vi møtte dei sist, hadde dei gjort ferdig eit stort prosjekt med kunstnaren Anatolij Sergejenko sine bilde med motiv frå samiske eventyr og legender. Teppa i dette prosjektet har sidan vore utstilt i mange byar rundt i Russland og i fleire land i Europa, og vunne prisar. I samarbeid med Bernina skal no 12 av desse teppa stillast ut på den store quiltefestivalen i Birmingham i august i år.

For tida samarbeidar dei med ein kunstnar frå Apatity, – ho har ein del motiv i svart-kvitt som dei så har «omsett» til patchwork, samt sett på sine eigne fargar på motiva. Prosjektet har dei kalla Tersky-kysten, – dvs det er motiv knytt til sør- og austkysten av Kolahalvøya mot Kvitsjøen.

At patchworkgruppa brukar motiv og inspirasjon frå lokale kunstnarar (med tillatelse), gjer arbeida deira særeigne  i forhold til mykje av det ein elles kan sjå rundt i Europa og Amerika.

Medan praten gjekk vart vi også bedne til bords til full oppdekning med kaffi, te og masse kaker. Eg fekk ein del litteratur om dei forskjellige prosjekta dei har jobba med, samt ei bok om maskinquilting, som eg gler meg til å setje meg ned og studere.

Og alle fekk dokker.

På desse dokkene kan skjørta knytast opp og opnast og inni er det små presangar. Det er ein tradisjonell måte å pakke inn f.eks. godteri.

Asbjørn fekk ei flott og ferm lita dokke:

Når damene er så frodige, betyr det tradisjonelt at familien deira har det bra.

Irina fekk også ei slik dokke, pluss ei lita dokke med veldig bøyelege bein, – overrekt med glimt i auget.

Praten gjekk livleg rundt bordet heile tida, så Irina hadde sitt fulle hyre med å få oversett alt som vi og dei russiske damene hadde på hjertet.

Eg hadde spurt på førehand om det var noko dei ynskte at eg skulle ta med til gruppa, og fekk til svar at dei ønskte seg frysepapir, så det hadde vi pakka med, – pluss litt vlisofix og ein rull bakepapir. Det kan høyrest ut som merkelege ting å ta med, men det er faktisk slikt som dei fleste patchworkdamer har bruk for.

Det var nydeleg gode kaker.

Dessverre måtte Irina gå til ein annan avtale,  så ho vart ikkje med på gruppebildet vi tok til slutt:

Summa summarum:  kjempekoselege og interessante timar saman med veldig kjekke russiske damer, – og mann 🙂

Eldrid

Posta av: broyset | juli 2, 2010

Å finne rublar etter grensepassering

Inngang til banken

Tidlegare var det bank i den russiske delen av grensestasjonen på Storskog.  No er den stengd.  Likevel fann vi første bankomat relativt enkelt:  stoppe på plassen der bussan plar stoppe i Nikel, spurde ein mann, som peika på butikken der dei norske turistane plar bruke opp rublane på vegen heim.  Bankomat var der, men etter å ha gitt 3000 rublar til Bente, gav han opp. 

Bankomatskilt i Zapoliarny

Dermed var det ikkje berre krystallglas, men også minibank vi såg etter på vårt første besøk i Zapoliarny.  Etter å ha vore inne i ein veskebutikk og fått god hjelp trass i manglande felles språk, køyrde vi etter anvisningane, som vi då sjølvsagt ikkje var heilt trygge på.  Bente oppdaga skiltet på noko som i utgangspunktet var ein usannsynleg plass.  Bodil og Asbjørn funderte litt då dei kom opp til skiltet.  Ingen andre signal som vi er vane med om at her skulle finnast nokon bank.  Ein trappeinngang hadde grønmala rekkverk.  Vi fann ut at vi måtte kike der.  Jaudå, inne i gangen, der ein skulle vente den tredje døra til leilegheit, var det minibank i veggen

Bank og minibank i Zapoliarny

Heller ikkje denne minibanken ville gi oss pengar.  Då gav vi oss. Bente sine rublar vart brukte til eit godt måltid på kafeen i Titovka, og til å betale for toalettbesøket  som høyrer med der.  Minibankane på hotellet vårt i Murmansk, Poliarny Zori, fungerer alltid.  Men det må finnast andre løysingar for å få rublar mellom grensa og Murmansk enn dei vi fann.  Her må det detektivarbeid til.

Posta av: 4murmansk | juli 1, 2010

Fire minutt med hjertebank

… og kaldsvette og… og…

Bodil ville inn i Zapoliyarnie for å leite etter ein butikk ho hadde høyrt skulle ha så fine krystallglas. Vi trong også å finne ein minibank, eller bankomat, som er det ordet dei skjønar her, for banken på grensa var stengt, og vi trong nokre rublar så vi kunne kjøpe oss mat og gå på do i Titovka. Bente hadde fått ut nokre få rublar i Nikel før bankomaten der sa takk for seg, men vi var ikkje sikre på om det var nok.

Vi var enno ikkje ute av den stengde sona, og langs vegen stod det skilt om at utanlandsk trafikk, eller godstransport, skulle halde seg berre på hovudvegane, – men vi tok sjansen likevel.

Det vart litt køyring hit og dit, fleire stopp og nesten-stopp, og til slutt køyrde Bodil inn på ein parkeringsplass. Eg kom etter, og var ikkje heilt skker på om ho skulle stoppe eller berre snu, så eg venta til eg såg ho kom ut av bilen før eg stoppa motoren. Bodil og Asbjørn gjekk så til bankomaten for å ta ut pengar, men kom skuffa tilbake, – kaputt denne og. Vi bestemte oss derfor for å køyre vidare og satse på billeg mat i Titovka, eventuelt reservepakkane med knekkebrød vi har i bilane.

Så då var det berre å starte opp igjen. Men skrekk og gru. Der var ikkje livstegn i motoren. Eg vrei på tenningsnøkkelen, – det såg ut som der var straum, for alt lyste som det brukar på dashbordet, men ikkje livstegn i sjølve motoren. Vi drog ut kjølebagen frå sigarettennaren i tilfelle det var noko gale der, og prøvde igjen. Ikkje tegn til å ville starte. Asbjørn sprang ut av bilen for å gi beskjed til Bodil, så ho ikkje køyrde vidare utan oss. Eg venta litt, og prøvde igjen. Nei, ikkje liv.

Jaja, så her skulle vi altså bli ståande i nokre dagar, – med motorstopp i ein by der vi ikkje kjende ei sjel eller kunne språket, og som vi eigentleg ikkje hadde lov å vere i. Hjelp!!  Korleis skulle dette gå. Prøve igjen. Nei, – ingenting. Panikken auka, og mange tankar flaug gjennom hovudet. Dette var nok straffedomen for å bevege seg på ulovlege vegar, – vi skulle ha halde oss til hovudvegen, då hadde sikkert alt gått greit.

Var der noko eg kunne rigle og bevege på for å få denne motoren til å reagere? Eg såg ned på girstonga, og såg plutsleg at den stod på D – drive. Eg hadde gløymt å setje den på P – parkering, då eg sløkte motoren. Det har ikkje skjedd sidan den første veka etter eg kjøpte bilen, og måtte venje meg til automatgir, men no hadde eg gjort det i vanvare medan eg fulgte med på om «leiarbilen» skulle stoppe eller ikkje.

Lettelsen var stor. Det var berre å flytte stonga frå D til P, så starta bilen på første forsøk. Hipp hurra. Ingen fortvila telefon til Trygg Vesta denne gongen.

Det høyrer med til historia at vi køyrde feil på vegen ut av byen og enda opp i ei politisperring i porten inn til verket der. Bodil og Bente tok på sine mest uskuldige smil og spurde etter vegen til Murmansk.  Politimannen lo og vinka dei rundt 180 grader. Vi fulgte etter, og vi kom oss ut av byen i lag.

Eldrid

Posta av: 4murmansk | juli 1, 2010

Borte vekk

På turen innover til Murmansk i dag var det ønske frå alle om å stoppe ved klosteret i Petsjenga. Der stoppa vi og på den forrige turen vår, og tok nokre bilde, men der var gudsteneste på gang, så vi kom ikkje inn.

Det vesle kapellet på toppen av bakken er det første vi ser når vi kjem rundt svingen.

Nokre meter nedanfor står noko som ser ut til å ha vore ein slags port, eller muligens klokketårn.

Klosteret er omringa av militære bygningar, så inngangen til sjølve klosteret er bak porten i dette plankegjerdet:

Bodil gjorde seg klar med skjerf til å dekke hovudet i tilfelle det vart krevd for å kome inn, og vi kryssa vegen bort til porten, der vi venta å få sjå dette:

I staden såg vi dette:

– og vart ståande som store spørsmålstegn. Hæ? Er klosteret vekk? Kva har skjedd?

Svaret ligg muligens i denne stabelen med tømmer som låg eit lite stykke innanfor gjerdet.

Som de kanskje kan sjå på biletet er stokkane temmeleg svartbrende.

Synd! Verkeleg synd!

Skulle gjerne ha vore innom desse dørene og sett korleis eit kloster frå 1600-talet såg ut på innsida.

Der låg no eit bitte lite bygg heilt i enden av plassen.

Vi veit ikkje om dette er eit bygg som har stått bakom klosteret tidlegare, eller om det er sett opp nyleg. Vi gjekk ikkje bort for å sjekke nærare, men køyrde vidare i regnveret og skodda.

Eldrid

Posta av: broyset | juli 1, 2010

Bil til Russland – oppdatert informasjon

På reisa vår i 2007 skreiv vi om dette temaet. Vi brukte 1,5 timar på grensepasseringa i dag – utan kø.  Rett skal vere rett, meir enn ein av dei timane gjekk nok med til utfylling av skjema: 2 stk som må fyllast ut i to eksemplar kvar, av fire personar som er usikre.  I tillegg veit vi at dei må vere riktig utfylte, elles så må vi fylle ut på ny.  Både innreiseskjemaet som alle skal fylle ut, og tollskjemaet som sjåfør skal fylle ut, har no engelske undertekstar.  Men dei som har laga skjema, har ikkje hatt same type engelskopplæring som oss.

Bodil var først ferdig med tollskjemaet som sjåfør måtte fylle ut.  Ho gjekk bort til tollaren, som refuserte skjemaet og forlangte nye to skjema.  Feila blei i all hast kommuniserte til Eldrid, som dermed unngjekk dei.  Hennar skjema vart likevele refuserte – av andre grunnar enn Bodils.  Dette blei ropt til Bodil, som då måtte ta til på nye skjema.  Til slutt var tollaren fornøgd med tollklareringsskjema for begge to.

Vi slapp å ta all bagasjen ut av bilen – ein hyggeleg tollar bladde gjennom pakkenellikane våre, løfta opp pakkane med mor og skinke, sa strengt: «njet», la dei i posen att, og sette dei pent tilbake  i bagasjerommet.

Tidlegare sto tollarane over oss medan vi fylte ut tollklareringsskjema og kommanderte kvar vi skulle krysse og signere.  Det tok aldri så mykje som ein time å kome gjennom grensa, trass i venting på andre, og 17 underskrifter på 17 skjema mot to underskrifter på to skjema no.

Understellsnummeret skal no førast i ei rute som heiter ID-no, og der er det faktisk plass til heile det lange nummeret.  Chassis no og Engine no skal ikkje fyllast ut.  Det lønner seg å la det stå ope der du er usikker, og la tollaren hjelpe deg.  Trass i at vi brukte denne strategien, måtte vi for begge bilane fylle ut tollklareringssskjemaet to gonger.

Refuserte tollskjema

Posta av: 4murmansk | juni 30, 2010

Like før

Vi overnattar ca 3 minutt frå grensa til Russland. Etter sightseeing i Vardø, Hamningberg tur retur, lunsj og museumsbesøk i Vadsø, og middag samt bensinfylling i Kirkenes, kom vi hit til Sollien i ti-tida i kveld.

Sidan har tida gått med til å bere alt ut av bilen, sortere ut det som skulle hivast, og pakke om slik at vi får færrast muleg kolli å drage inn på tollstasjonen. Pass, visum, vognkort og forsikringsbevis ligg klare i hanskerommet, og vi har repetert at chassisnummer er det same som understellsnummer i vognkortet. Vi har også teke ein siste kikk på arka med russiske bokstavar som vi printa ut før vi for. Det er ikkje mykje tid å slå opp når ein skal lese vegskilt i full fart, så dess meir som er i hovudet, dess betre.

Bodil har kalkulert med at vi skal rekke å kome til grensepasseringa før flya har landa og bussane med passasjerar har kome så langt som hit. Då kan det vere lang kø og mykje venting.

Dette blir berre ei kort oppdtering før vi tek natt. (Natt og natt fru Blom, – det er omtrent like lyst heile tida).

Så får vi sjå kva vi rekk å formidle medan vi er i Murmansk. Vi har mykje vi har tenkt å rekke over der og.

Eldrid

« Newer Posts - Older Posts »

kategoriar